古诗词
首页
唐诗
宋词
古文
首页
>
唐诗
>
秋夜独坐
秋夜独坐
唐 · 袁朗
危弦断客心,虚弹落惊禽。
新秋百虑净,独夜九愁深。
枯蓬唯逐吹,坠叶不归林。
如何悲此曲,坐作白头吟。
推荐阅读
早春残雪
唐 · 裴虔余